Het verhaal achter De Liefdesbonbon - The Original
Achter De Liefdesbonbon zit geen marketingverhaal, maar een echt verhaal. Over liefde, kwetsbaarheid, gemis, opnieuw durven voelen en ontdekken hoe belangrijk aandacht voor elkaar werkelijk is.
Lees ons verhaal
Tja, waar zal ik beginnen? Liefde is waar alles mee begint. Vanaf het moment dat we worden geboren zoeken we liefde. Soms zoeken we er heel lang naar. Soms denken we zelfs dat we haar kwijt zijn. Maar ik geloof dat liefde vaak gewoon om het hoekje staat te wachten, tot de tijd rijp is. Mijn naam is Arlette van Sebille en ik ben de bedenker en oprichter van De Liefdesbonbon. De reden dat wij deze bonbon op de markt brengen, is omdat wij zelf hebben ervaren hoe belangrijk liefde is. Voor mij is liefde niet zomaar een mooi woord. Het heeft mijn leven letterlijk veranderd. Misschien zelfs gered.
Ik was de veertig al gepasseerd. Je hebt een huis, kinderen, een baan. Je bent druk met je leven, met familie, vrienden, afspraken, zorgen en alles wat maar door blijft draaien. Een soort mallemolen waar je vanzelf in mee blijft lopen.Tot ik ziek werd en voor langere tijd in het ziekenhuis terechtkwam. Daar voelde ik pas echt dat er iets niet klopte in mijn relatie. Ik dacht: 'als ik hier levend uitkom, wil ik niet zo verder.' Niks ten nadele van mijn toenmalige man, maar we pasten gewoon niet goed bij alkaar. Na drie maanden kwam ik thuis. Blij dat ik weer bij mijn kinderen was, maar het gevoel van alleen zijn in je relatie bleef. Relatietherapie kwam voor mij te laat. Ik was erachter gekomen wat ik niet meer wilde. Wat ik wél wilde, wist ik ook nog niet . Maar ondanks dat ik nog herstellende was en geen baan had, besloot ik om bij mijn partner weg te gaan.Want jezelf en je partner voor de gek houden is soms pijnlijker dan opnieuw beginnen.
Die periode was heftig. Maar ergens voelde het ook rustig, omdat ik eindelijk eerlijk werd naar mezelf. Ik had een goede vriend die me hielp waar hij kon. Mijn familie en veel vrienden woonden in Eindhoven, terwijl ik jaren daarvoor naar Zeeland was verhuisd. Ik voelde me dus op veel momenten behoorlijk alleen.Toen die goede vriend op vakantie ging naar Italië, kwamen we erachter dat we elkaar misten. Echt misten.Bij terugkomst begon mijn gloei-periode. edere keer als ik hem zag, steeg er een vuurbal naar mijn hoofd en kreeg ik rode wangen.
Iedereen om ons heen had allang door dat er een enorme chemie tussen ons was, behalve wijzelf.Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. En op het moment dat ik me openstelde voor liefde, was er eigenlijk geen weg meer terug. Dan begint het gedonder in je hoofd en je lichaam: jaloezie, verlangen, hoop, verdriet, blijdschap. Alles tegelijk. Dingen die je misschien nooit eerder zo hebt gevoeld.Maar het mooiste is dat je weet: dit wil ik nooit meer kwijt.
Als je je zo gelukkig voelt, wil je dat natuurlijk vasthouden. Maar het leven denkt daar soms anders over. Een aantal jaren later gebeurde er iets akeligs. Op een ochtend kreeg ik een soort epileptische aanval. Na onderzoek bleek dat er een grote meningeoom, een hersenvliestumor, in mijn hoofd zat. Die moest eruit.Met de steun van mijn grote liefde konden we dit aan. De operatie slaagde. De steun die ik kreeg was enorm. Hij verbleef in het familiehuis van Daniel den Hoed en zat iedere dag naast mijn bed, zo lang als de bezoektijd duurde en het liefst nog langer. Hij hield mijn hand vast. Sliep in een stoel naast mijn bed. En hij bleef me prachtig vinden, zelfs met mijn blauwe, opgezwollen hoofd. Na de derde dag belde ik hem in de ochtend. Ik dacht dat het wel ging, maar hij hoorde aan mijn stem dat er iets niet klopte.
Als een speer kwam hij naar het ziekenhuis.Toen hij aankwam, zag hij dat de zwellingen in mijn gezicht steeds erger werden. Hij raakte in paniek, zmaar liet mij niks merken. Hij bleef aandringen in het Ziekenhuis dat ik onderzocht moest worden, maar spoed betekende daar: binnen 24 uur en er was weinig serieuze reszponse. Hij wilde niet wachten. Hij zag dat ik achteruitging. Het ongeloof dat ze niet naar hem wilden luisteren. Na veel tumult werd de chirurg er bij gehaald. Die schrok en ik moest direct onder de scan. Ik had een hersenbloeding en moest meteen opnieuw geopereerd worden. Ze waren er gelukkig op tijd bij. Dat zijn momenten waarop je je beseft, als hij er niet was geweest, weet ik niet hoe ik er nu aan toe was geweest. Of ik er überhaupt nog was geweest. Maar gelukkig, ik ben er nog.
Het is een heftig verhaal, maar het heeft me ook veel gegeven. Het heeft me laten voelen hoe belangrijk liefde is. Niet als groot romantisch ideaal, maar als iets heel concreets. Iemand die je ziet. Iemand die blijft. Iemand die naast je zit wanneer je er zelf even niet meer bij kunt.
De Liefdesbonbon is daar voor ons een onderdeel van geworden. Niet omdat een bonbon liefde kan vervangen, maar omdat kleine momenten samen soms wél het begin kunnen zijn van meer aandacht, meer zachtheid en meer verbinding.In een wereld die vaak draait om geld, haast en status, geloven wij dat liefde, ontspanning en aandacht voor elkaar misschien wel belangrijker zijn dan ooit.
Wij maken De Liefdesbonbon vanuit dat gevoel. Niet omdat liefde maakbaar is. Niet omdat één product alles oplost. Maar omdat aandacht soms begint met iets kleins. Een gebaar. Een moment. Iets lekkers dat je samen deelt. Als De Liefdesbonbon eraan bijdraagt dat mensen even vertragen, elkaar weer aankijken, samen lachen of opnieuw voelen dat ze bij elkaar willen zijn, dan is dat voor ons precies waarom we dit doen.
So spread the love.We hebben het hard nodig.
Liefs, Arlette van Sebille
